چند روز پیش فیلمی پخش شد از چند صحنه غیراخلاقی- ورزشی- اسلامی- عرفی و غیره که ظاهرن قلب ملت مومن, با اخلاق, ورزشکار و غیره را به صورت شدیدی جریحه دار کرده است. عده ی زیادی این بازیکنان را محکوم کرده و خواستار شدیدترین برخوردها با ایشان شده اند و برخی هم با استناد به این مورد و دیگر موارد مشابه صحبت از فساد و بی اخلاقی های گسترده در فوتبال کرده اند که البته بیراه هم نگفته اند. اما خوب طبیعی است که هیچ گاه نمی توانند درباره سرچشمه اصلی این فسادها و بی اخلاقی ها صحبت کنند چراکه اگر جزو گردن کلفتان عرصه باشند که خوب خودشان همان سرچشمه اند و اگر جزو گردن نازکان باشند که خوب از قطر گردنشان مشخص است که توانایی چنین کاری ندارند.

از بحث پول های کثیف و آدم های بی جنبه ی یک شبه پولدار شده و بی اخلاق که بگذریم تازه می رسیم به خودمان. راستش را بخواهید به نظر من جماعتی که از دیدن این صحنه شوکه شده اند دو دسته اند. یکی مردان و دیگری زنان. زنان که حق دارند. اما مردان خود نیز باز دو دسته اند. یکی بخش خیلی پاستوریزه که نه تنها هیچ وقت از این کارها نکرده اند بلکه حتا ندیده اند. اما بخش دیگر که اکثر مردهای جامعه را تشکیل می دهند و سال ها زندگی و مدرسه رفتن و سربازی رفتن و غیره رفتن در این کشور دیدن این گونه صحنه ها را برایشان طبیعی کرده است. شوکی هم که به این دسته وارد شده دقیقا مربوط به دیدن آن از تلویزیون است و نه اصل ماجرا, تازه آن هم به نظر من بیشتر از این که شوک باشد ذوق و هیجان بوده است!

در همه جای دنیا گاهی صحنه های بسیار ناهنجاری در فوتبال یا دیگر مراسم عمومی دیده می شود که بر اساس قانون هم با آن برخورد می شود. در این جا هم انتظار همین است که با این کار زشت برخورد شود. اما له و نابود کردن این دو بدبختی که بخشی از هنجارهای پنهان و زشت جامعه را جلوی دوربین بردند به نظرم کمی بی انصافیست. ضمن این که هرکاری را باید با مقیاس خودش سنجید. برای مثال اگر من سرکلاس درسم به دانشجویی بگویم بزغاله به نظرم دقیقا کاری همانند انگشت کردن در زمین فوتبال را انجام داده ام. یا مثلن برادر خاوری - که یه بخش کوچیک از پول هایی که با دوستان گردن سایز کلفت خودشان خوردند را بردند کانادا و یه آلونک خریدند (تازه این هم در اثر تبلیغات سو تلویزیون بوده که هی توش می گفت تو فکر یه سقفم) - جزو کسانی هستند که ید طولا یا به عبارتی انگشت طولایی در نوازش آن جای مردم و مملکت داشته اند.( تازه حسابش را بکنید طرف چه انگشت کلفتی هم داشته که تونسته اینقدر به ملت خدمت کنه). اما حالا همه به صف شده اند و برای زیبا سازی چهره دلربای خودشان هرچه از دهنشان در می آید به این دو نفر می گویند.

خلاصه این که خواستم بگویم آقا... همچین هم جامعه ی زیاد پاستوریزه ای نیستیم. به خوبی به خاطر دارم که در مدرسه راهنمایی و دبیرستان – که هر دو هم از مدارس خوب و نمونه بودند (البته قبل از اختراع غیرانتفاعی ها) – از این صحنه های زیاد می دیدیم. هرچند مرتکبینش محدود بودند اما "صحنه" را می دیدیم. در ضمن انجام دهندگانش هم گی و بچه باز نبودند همه! حتا یادم هست که یکبار ناظم دبیرستان آمد سرکلاس و از بچه ها خواست به جای اینکه روی دیوار بنویسند فلان معلم بچه باز است (معمولن در هر مدرسه یکی دو معلم بخت برگشته به این عنوان معروف می شدند) در راه پله ها کمتر با انگشت یکدیگر را بنوازند. همین الان می شناسم برخی از آن طیف انگشت نواز را که اکنون سایز گردنشان هی, همچین بد نیست.

این وسط بعضی ها هم از وقوع چنین مساله ای در یک جامعه اسلامی ابزار نگرانی می کنند. اما به نظر من در جامعه ای که دروغ و غیبت و کلاهبرداری و دزدی و حق خوری اش به جاست و فقط هنگام غیرتی شدن برای خواهر و مادر است که چیزی از اسلام به یاد می آورد, این گونه مسایل نباید زیاد نگران کننده باشد.

آخرنوشت: ضمن تشکر از این که قابل دانستید و این مطلب را خواندید, عید قربان را هم به شما تبریک می گویم. راستی به نظر شما آقای خاوری وقتی رییس بانک ملی بوده و با یک دست اسناد سوء استفاده مالی را امضا می کرده و با دست دیگر به مدیر روابط عمومی دستور می نوشته که بنرها و بیلبوردهای تبریک عید قربان را آماده کنند – همان عیدی که می گویند باید ابتدا گوسفند نفس را در آن قربانی کنید – چه حسی داشته است؟ و سوال دوم این که چه ارتباطی بین این حس و احساس بازی کنان خاطی در هنگام انجام "آن کار" وجود دارد؟